Reistip Californië: Monterey Bay

Kajakken tussen de otters
De kust door David Ligare, Winfield Gallery, Carmel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor mij een hoogtepunt in de Monterey Bay: zeekajakken, langs de zeeleeuwen bij San Carlos Beach, op gepaste afstand tussen de ‘rafts’ van otters en op de achtergrond spuitende walvissen. Favoriet zondags uitje van veel bewoners uit Monterey-Carmel en directe omgeving is een flaneertochtje langs de galeries van Carmel. Je vindt er kunstenaars die hun sporen ruimschoots verdiend hebben en aanstormend talent: fotografen, schilders en beeldhouwers. De meeste hebben een grote affiniteit voor Californië – de schitterende kust, de indrukwekkende bomen en bergen. Maar ook zaakjes met Aziatisch antiek of prachtig linnengoed kom je in de hoofdstraten van Carmel tegen. Meer tijd dan gemiddeld wordt er voor een mooie lunch uitgetrokken – bij Seventh & Dolores Steakhouse, Treehouse of La Bicyletta bijvoorbeeld. Liefst met een glas wijn uit Carmel Valley.

Dit artikel is een aanvulling op de Dominicus reisgids Californië, Arizona, Utah en Nevada. Nu nodig? Koop op Gottmer.nl of op bol.com!

Noord-Honshu: samoerai en vulkaanland

Okama-kratermeer bij Zao Onsen
B&B Hiraizumi

 

 

 

 

 

 

De vulkanische natuurgebieden van Zao, Iwate, Hachimantai en Towada vormen echt fantastische wandelparadijzen, met heel veel bronnen waarvan het water bij veel logeeradressen in de baden stroomt. Trek 10-14 dagen uit en ga vanuit Tokyo naar Nikko – waar de tempelcomplexen bij Japanners in de top 3 van het land staan. Ten noordoosten van Yamagata is de tempelberg van Yamadera, waarvan de geschiedenis naar de 8e eeuw terugvoert. Zao Onsen is een fijne uitvalsbasis voor een wandeltocht de Kumano (1841 m) op. Eveneens een bronnenplaats is Hiraizumi, met een schitterend tuin- en tempelcomplex – de Jodo-teien en Motsu-ji. De Iwate-san zou je haast voor de berg Fuji aanzien, onmiskenbaar is de vulkanische herkomst; daarachter is het plateau van Hachimantai vooral in herfstkleuren schitterend. Het kleurrijke najaar is ook het geliefde seizoen voor bezoek aan het Towada-meer.

Dit artikel is een aanvulling op de ANWB reisgids ANWB Ontdek Japan.

Reno revisited

Even een biecht: met de tekst in de afgelopen edities van mijn reisgids over het zuidwesten van de VS doe ik het actuele Reno tekort … Vanwege de enorme rook in Noordoost-Californië en diverse afgesloten natuurgebieden, besloot ik zomer 2018 enigszins sceptisch een kijkje te nemen bij de nieuwe stadsontwikkeling van Reno: de Riverwalk. Welke middelgrote stad heeft er nu een schone rivier dwars door het centrum waarin je kunt zwemmen en spelevaren? Waar restaurantjes en cafés (Sierra Tap House!) hoger op de kades zijn en in het weekend bands en orkestjes klinken vanaf openluchtpodia? En waar ook nog aardig wat geld naar de kunsten is gerold? Gokken mag, maar hoeft echt niet.

Dit artikel is een aanvulling op de Dominicus reisgids Californië, Arizona, Utah en Nevada. Nu nodig? Koop op Gottmer.nl of op bol.com!

Curaçao, Aruba, Bonaire: Nu nog meer Caribisch Nederland!

Twee gidsjes over Caribisch Nederland binnen een half jaar! En toch is Curaçao, Aruba, Bonaire weer een heel ander boekje geworden dan Ontdek Caribisch Nederland. Minder geschiedenis, minder achtergronden, maar volgens mij wel een gidsje dat je volop ideeën aandraagt. Hieronder drie van mijn favorieten op Curaçao. Mail me gerust als je vragen hebt!

  • Kijk op de agenda van Landhuis Bloemhof, daar zijn niet alleen bijzondere tentoonstellingen, maar ook geregeld lezingen, workshops en films. Herman van Bergen is er aan zijn grootse project Kathedraal van Doornen bezig, heel indrukwekkend. En heel vaak is Hortence Brouwn er aan het werk: ze maakt niet alleen prachtige sculpturen van de mooiste steenklompen, het is ook een heel bijzondere vrouw.
  • Ben je met een groep op Curaçao? Denk dan eens aan een workshop bij Serena’s Art Factory: zelf een chichi beschilderen, een voluptueus beeldje waar zoveel Curaçaose spirit in zit. Je kunt terecht in de grote werkplaats in Oost-Curaçao (net voorbij de Ostrich Farm) of in de winkel in Willemstad.
  • Snorkelen bij Lagún – omdat het er zo prachtig is. Wil je gegarandeerd schildpadden zien, dan ga je naar Playa Grandi.

O, en nog een bonus voor wie er voor het uitgaan komt…: de Full Moon Party bij Kokomo Beach!

Dit artikel is een aanvulling op de ANWB reisgids ANWB Extra: Curaçao, Aruba en Bonaire.

Sauerland: actief en ontspannen

 

Ik ben inmiddels de tel kwijt hoe vaak ik in Sauerland ben geweest: voor ANWB’s Gouden Serie, Blauwe Serie, Extra en een paar maanden geleden voor de restyle-Extra. Het is niet een gebied waar heel snel veel verandert. Maar dat is ook meteen de charme van de streek. Daar had je al slow food en slow living voordat de term was uitgevonden. En voor – meerdaagse – wandelingen kan ik in West-Europa niet goed een beter gebied aanraden. Je vindt er uitdaging maar tegelijkertijd veel comfort op logeeradressen. En de wandelmarkeringen kloppen… Hoewel de natuur bovenaan blijft staan, vind ik de land art langs de WaldSkulpturenweg echt iets toevoegen. En na afloop van de wandeling in een heerlijke thermaalbad ontspannen. Zeker de omweg waard: de virtuele natuur in het NationalparkZentrum Kellerwald-Edersee, drie kwartier rijden van Winterberg.

In de gids worden ook aangrenzende streken beschreven, waaronder Kassel, een stad die tijdens de vijfjaarlijkse documenta (eerstvolgend in 2022) geheel in het teken van hedendaagse kunst staat, maar waar gelukkig ook permanent veel van te zien is. En ook daar is het achterland wandelparadijs.

Dit artikel is een aanvulling op de ANWB Extra reisgids Sauerland.

Californië, Arizona, Utah en Nevada: Pfeiffer Beach

De 2017-editie van Californië, Arizona, Utah en Nevada is al bijna uitverkocht, in maart 2018 komt er weer een nieuwe druk uit. Het afgelopen jaar heb ik natuurlijk mijn best gedaan een paar laatste witte vlekken weg te werken.

Hoog op mijn bucketlist stond Pfeiffer Beach, Californië. Vier eerdere pogingen het strand te bereiken waren mislukt. Een paar maal was Highway 1 afgesloten vanwege modder- of wateroverlast, hetgeen nogal eens voorkomt. Een andere keer reed ik met een campertje en daarmee mag je de zijweg (Sycamore Canyon Road) niet op – en het was te laat om de paar kilometer naar het strand te gaan lopen. Begin 2017 was de zijweg afgesloten en door springtij die de strandtoegang versperde, was lopen ook vruchteloos. Het begon een dingetje te worden. Maar afgelopen – eind – oktober spoorde Joost me aan tot een nieuwe poging: als je morgen uiterlijk om 16 uur in Monterey bent, rijden we dan met een picknick naar Big Sur en eehh … wel graag een seafoodpasta meenemen voor op het strand …

Vlot reden we langs Point Lobos, Carmel, over de Garrapata Bridge, nee nergens stoppen, geen tijd te verliezen. Want het hoogtepunt wilden we niet missen: op Pfeiffer Beach de ondergaande zon door de sleutelgatrots te zien schijnen. Eerlijk gezegd is het beste moment daarvoor december-januari maar eind oktober stelde geenszins teleur! Altijd is er nog het risico dat de zon voortijdig in een wolkendek verdwijnt of optrekkende mist het zicht belemmert. Maar dan kom je toch gewoon nog eens terug?? Of verbaas je over de plekken met paars zand op het strand, geniet gewoon van je picknick of maak een praatje met andere zon-gapers. Badpak kan je thuislaten, doe vooral iets warms aan en denk aan de vijf dollar parking fee. Kamperen mag je op het strand niet.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dit artikel is een aanvulling op de Dominicus reisgids Californië, Arizona, Utah en Nevada. Nu nodig? Koop op Gottmer.nl of op bol.com!

Ontdek Groot-Brittannië: Haddon Hall

Haddon Hall - Foto door Angela Heetvelt
Haddon Hall – Foto door Angela Heetvelt

In maart 2018 verschijnt een nieuwe editie van Ontdek Groot-Brittannië. Tot mijn grootste Britse ontdekkingen in 2017 was mijn bezoek aan Haddon Hall, in het Peak District. Het is zeker niet een van de grootste landhuizen, maar vooral een plek waar zoveel te ontdekken valt. Ik liep er een jonge vrouw met twee kleine jongetjes tegen het lijf – dat bleken de bewoners te zijn, echtgenote en zoons van Lord Edward Manners. Diens oudere broer David erfde de hertogelijke titel en is de 11e Duke of Rutland, daarmee eigenaar van zijn opulente woonste Belvoir Castle en het bescheiden Haddon Hall.

Wat me vooral opviel was de liefde voor detail: de bewoners gaan zeer zorgvuldig met hun erfgoed om en de gidsen hebben een werkelijk encyclopedische kennis over de (Vlaamse en Franse) wandtapijten, de secco-fresco’s in de kapel en het bijzondere houtsnijwerk van lambrisering en plafonds in de knusse eetkamer. In hun pauze zitten de zaalgidsen in de bibliotheek, met hun neus in de boeken …

De tuin van Haddon Hall bestaat uit een ommuurd gedeelte en een terrassentuin met borders. Je kunt er even heerlijk zitten en genieten van het uitzicht. Ik heb in het poorthuis een paar stekjes gekocht om een elizabethaans hoekje in mijn eigen tuin te maken.

Helemaal een lekker dagje uit maak je ervan door vanuit Bakewell naar Haddon Hall te lopen: een rondwandeling van ongeveer 10 km, langs de River Wye en over tal van hekjes en een paar prachtige oude bruggen.

Dit artikel is een aanvulling op de ANWB reisgids Ontdek Groot-Brittannië. Nu nodig? Koop meteen op ANWB.nl of op bol.com!

Winter Wonderland: Avonturen in de sneeuw in Oregon

Door Joost Daniels.

Eerste kerstdag, 2017: na een uitgebreid kerstontbijt stap ik in de auto om de drie uur durende rit naar Government Camp te beginnen. De rest van de familie heeft weinig zin om het warme huis te verlaten en de natte sneeuw in te stappen, laat staan in een tent te slapen in de sneeuw bij een temperatuur van min zeven graden Celsius.

Precies drie uur later sluit ik de autodeur achter me en hijs ik mijn rugzak op mijn rug. Mijn sneeuwschoenen, sneeuwschep en statief bungelen er losjes aan, de metalen spikes zitten al onder mijn zware wandelschoenen. Mijn bestemming: de top van Tom, Dick and Harry Mountain, die ruim 600 meter boven me uit torent. De veel hogere Mount Hood kan ik nog niet eens zien door de bomen, maar deze berg is de reden voor mijn trip: de piramidevormige vulkaan domineert het landscap van noordelijk Oregon. Althans, zolang het weer mee zit, hetgeen niet bepaald een vanzelfsprekendheid is in de natste staat van de VS.

Selfie met Mount Hood - Foto door Joost Daniels
Selfie met Mount Hood – Foto door Joost Daniels

Na een uurtje kom ik bij Mirror Lake aan. Althans, volgens het bordje, want het is inmiddels behoorlijk donker geworden; ik kan het zwakke schijnsel van de halve maan net zien door de bomen en de lichte mist. Ik laat het meertje – letterlijk – links liggen en volg een pad door de sneeuw dat duidelijk een stuk minder gebruikt wordt. Zo’n 100 meter verder zak ik om de twee stappen tot mijn kniën de sneeuw in, dus is het tijd voor mijn sneeuwschoenen. Onder het licht van mijn hoofdlamp ga ik gestaag langs de flank van de heuvel omhoog. Ik weet dat dit een tijdje zo doorgaat voordat het pad linksaf slaat voor de laatste etappe: de steile klim naar de top. Maar daar ben ik voorlopig nog niet! De bomen staan hier een stuk dichter bij elkaar, en door het gewicht van de sneeuw hangen de takken regelmatig lager dan schouderhoog over het pad. Kruipen dus, en continu een vers pak sneeuw in mijn nek. Maar dankzij de klim heb ik het helemaal niet koud. Na twintig minuten lijkt het pad op te houden. Het is duidelijk dat mijn voorgangers hier zijn omgekeerd, want voor me ligt alleen een vage greppel waar het pad zou moeten zijn, met een goed pak verse sneeuw erbovenop. Het lijkt erop dat ik vanavond de berg voor mij alleen heb!

Kamperen in de sneeuw - Foto door Joost Daniels
Kamperen in de sneeuw – Foto door Joost Daniels

Als ik uiteindelijk bij de top aankom is de mist dichter geworden, en om mij heen lichten de bevriezende mistdruppels op in het licht van mijn lampje. In de verte zie ik alleen het vage schijnsel van de lodge op de flank van Mount Hood, of het skidorpje Government Camp. Ik loop een stukje terug in breng een kwartiertje ‘quality time’ door met mijn sneeuwschep om een enigszins vlakke tentplek te maken. Een witte kerst is het zeker! Zodra ik mijn tent opgezet heb doe ik ik mijn drie truien over elkaar aan, een kook ik wat sneeuw voor mijn kerstdiner: gevriesdroogde lasagne. “Kan slechter”, denk ik bij mezelf. Na het eten verstop ik mijn beerbestendige etenston een eindje verderop en kruip ik in mijn slaapzak.

Mount Jefferson - Foto door Joost Daniels
Mount Jefferson – Foto door Joost Daniels

De volgende ochtend sta ik voor dag en dauw op; om zes uur sta ik naast mijn tent met alle kleren die ik heb meegenomen aan. Tegen de tijd dat ik weer op de top sta, zie ik al het vage schijnsel van de zon aan de oostelijke horizon. Mount Hood ligt voor me, de top zo’n 1900 meter boven me. Hier ben ik voor gekomen: blue hour, het moment dat het diffuse licht, weerkaatst door de atmosfeer, het landschap in een paarsig schijnsel baadt. Voorzichtig stap ik naar de rand van het plateau, ervoor zorgend dat ik geen sporen achterlaat in het beeld van mijn camera. Er is bijna geen wolkje aan de lucht. Ik kijk om me heen terwijl ik routinematig foto’s schiet met verschillende belichtingen en in verschillende richtingen om een 180 graden panorama te maken. Een wordt nu vlot lichter en ik herken Portland in de verte, en al gauw ook de andere vulkanen van het Cascade gebergte. Ik zie ze bijna allemaal: Mount Jefferson steekt in het zuiden boven de wolken uit, en in het noorden zie ik de toppen van Mount St. Helens, Mount Adams en zelfs Mount Rainier. “Dat is toch mooi zo’n 200 kilometer hier vandaan”, denk ik bij mezelf. Zodra de zon okomt maak ik nog een laatste serie foto’s. Vooral Mount Jefferson light er mooi bij in het roze licht. Daarna wordt het licht gauw feller en fletser, en terwijl mijn camera rustig doorklikt voor een timelapse, kook ik wat sneeuw zodat ik lekker warm drinkwater heb voor de route terug. Zodra ook dat gebeurd is, is het inpakken en wegwezen want de auto moet weer op tijd terug zijn voor de volgende familieaangelegenheid. De route omlaag gaat lekker vlot: niet alleen heb ik de zwaartekracht mee, maar mijn spoor van gisteravond helpt ook een stuk. Bij het meer ontmoet ik twee mannen die ook TDH op gaan; ze zijn er vroeg bij! Ik loop vlot rond het meer heen (veel meer dan een groot veld met sneeuw is het niet) en geniet nog even van een mooi uitzicht van Hood tussen de bomen door.

Terug bij de auto zie ik dat het 20 graden Fahrenheit is, bijna zeven graden Celsius onder nul. Boven op de berg moet het kouder zijn geweest, geen wonder dat ik het frisjes had in mijn tent! Ik graaf de auto uit (een sneeuwschuiver heeft me mooi ingeschoven) en rijd weer terug naar de familieaangeledenheden, terwijl mijn tenen langzaam ontdooien. Als ik terugben vertel ik kort over mijn trip: de nachtelijke klim, mijn koude slaapplek en het vroege opstaan. Gek genoeg heeft niemand spijt dat ze niet zijn meegegaan. Hopelijk brengen de foto’s ze op andere ideeën, denk ik bij mezelf.

Panorama - Foto door Joost Daniels
Panorama – Foto door Joost Daniels

Voor meer foto’s door Joost en voor fotoafdrukken, bezoek de website van Joost Daniels, of zijn Instagram account.